ការចង់ដឹងជាចំណុចចាប់ផ្តើម
ដំណើរសិក្សារបស់ខ្ញុំមិនបានដើរតាមមុខវិជ្ជាតែមួយ ឬផែនការដែលបានកំណត់ទុកជាមុនឡើយ។ វារីកចម្រើនតាមរយៈការចង់ដឹង៖ ចាប់ផ្តើមពីសំណួរមួយ ស្វែងរកការពន្យល់ ប្រៀបធៀបគំនិត ហើយបន្តពីប្រធានបទមួយទៅប្រធានបទមួយទៀត។
ប្រហែលឆ្នាំ ២០០៤ ឬ ២០០៥ ខ្ញុំមានកុំព្យូទ័រយួរដៃដំបូង ដែលបានក្លាយជាឧបករណ៍សិក្សាដ៏សំខាន់។ ខ្ញុំស្វែងយល់ពីបណ្ដុំស៊ីឌី ឌីវីឌី វីដេអូអប់រំ និងសព្វវចនាធិប្បាយឌីជីថល ដូចជា Microsoft Encarta និង Encyclopaedia Britannica។ ធនធានទាំងនេះអាចឱ្យខ្ញុំត្រឡប់មកសិក្សាប្រធានបទដែលមិនទាន់ស្គាល់តាមល្បឿនរបស់ខ្លួន។
ហាងអ៊ីនធឺណិតក៏បានបើកផ្លូវឱ្យខ្ញុំស្គាល់ព័ត៌មានកាន់តែទូលំទូលាយ។ មុនទៅទីនោះ ខ្ញុំតែងរៀបចំបញ្ជីសំណួរ និងប្រធានបទដែលចង់ស្វែងរក។ ការចូលប្រើអ៊ីនធឺណិតនីមួយៗបានផ្តល់គន្លឹះសម្រាប់អាន និងស្វែងយល់បន្ត។
ពិភពនៃគំនិតកាន់តែទូលំទូលាយ
សៀវភៅបានពង្រីកចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំទៅលើអាជីវកម្ម ការគ្រប់គ្រង ប្រវត្តិសាស្ត្រ ទស្សនវិជ្ជា ឥរិយាបថមនុស្ស ជំនាញអនុវត្ត និងគំនិតសាសនា។ ខ្ញុំក៏បានសិក្សាអក្សរសាស្ត្រពុទ្ធសាសនា និងរៀនពីគ្រូដែលជួយជំរុញការពិចារណាដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងវិធីពិនិត្យគំនិតផ្សេងៗ។
ធម្មាធិប្បាយ បទបង្ហាញ និងវីដេអូអប់រំ រួមទាំង TED បានណែនាំខ្ញុំឱ្យស្គាល់ទស្សនៈដែលអាចយកមកស្តាប់ និងពិចារណាឡើងវិញ។ ភាពយន្ត ឯកសារវីដេអូ និងកម្មវិធីទូរទស្សន៍ក៏ផ្តល់ស្ថានការណ៍សម្រាប់ការសង្កេត និងការសួរសំណួរ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែងចែកវាចេញពីភស្តុតាងវិទ្យាសាស្ត្រ និងព័ត៌មានដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន។
នៅពេល Wikipedia វេទិកាពិភាក្សាអនឡាញ ធនធានអប់រំបើកចំហ និងវគ្គសិក្សាអនឡាញបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃការសិក្សា ខ្ញុំអាចភ្ជាប់គំនិតពីមុខវិជ្ជាផ្សេងៗ និងស្វែងរកបរិបទទូលំទូលាយរបស់គោលគំនិតមួយបានកាន់តែងាយស្រួល។